القای تمایز با هورمون T۳؛ رویکردی نوین برای پیشگیری از عود مدولوبلاستوما پس از شیمیدرمانی
مطالعهای پیشبالینی نشان میدهد هورمون T۳ با القای تمایز سلولهای توموری، در کنار شیمیدرمانی میتواند دوز داروهای سیتوتوکسیک را کاهش داده، از عود مدولوبلاستوما جلوگیری کند و بقای مدلهای حیوانی را افزایش دهد.
مطالعه ای جدید که در مدل حیوانی انجام شده، نشان میدهد که هورمون تیروئید T3 در ترکیب با داروهای شیمیدرمانی، نه تنها دوز مورد نیاز را کاهش میدهد، بلکه با القای تمایز سلولهای توموری، از بازگشت مجدد سرطان مغز در کودکان جلوگیری میکند.
به گزارش جدیدترین یافته های پژوهشگران مرکز سرطان فاکس چیس که در مجله Molecular Therapy: Oncology منتشر شده، هورمون ترییودوتیرونین (T3) که سالهاست به عنوان داروی کم کاری استفاده میشود،
پتانسیل چشمگیری برای کاربرد در درمان مدولوبلاستوما (شایعترین تومور بدخیم مغزی در کودکان) را در مدل حیوانی نشان داده است. برخلاف داروهای شیمیدرمانی رایج همچون سیکلوفسفامید و ایرینوتکان که از طریق القای آپوپتوز سلولها را از بین میبرند، T3 با فعالسازی مسیر تمایز عصبی از طریق فاکتور رونویسی NeuroD1، سلولهای توموری را به سمت بلوغ و خروج از چرخه تقسیم سوق میدهد.
پتانسیل چشمگیری برای کاربرد در درمان مدولوبلاستوما (شایعترین تومور بدخیم مغزی در کودکان) را در مدل حیوانی نشان داده است. برخلاف داروهای شیمیدرمانی رایج همچون سیکلوفسفامید و ایرینوتکان که از طریق القای آپوپتوز سلولها را از بین میبرند، T3 با فعالسازی مسیر تمایز عصبی از طریق فاکتور رونویسی NeuroD1، سلولهای توموری را به سمت بلوغ و خروج از چرخه تقسیم سوق میدهد.
یافته های کلیدی این مطالعه در مدلهای موشی و رده های سلولی مشتق از بیمار (PDX) شامل موارد زیر است:
· کاهش چشمگیر دوز مؤثر: افزودن T3 به شیمیدرمانی، غلظت مورد نیاز سیکلوفسفامید برای مهار ۵۰٪ رشد سلولی را از ۳.۴۲ میکرومولار به ۰.۲۱ میکرومولار کاهش داد (بیش از ۱۶ برابر) و برای ایرینوتکان نیز IC50 را از ۱.۱۳ به ۰.۳۸ میکرومولار رساند.
· غیرفعالسازی سلولهای مقاوم: T3 توانست رشد سلولهایی را که به داروهای سیتوتوکسیک مقاوم شده بودند (همانند رده SJ7564 با جهش P53)، از طریق تمایز کامل متوقف کند؛ در حالی که شیمیدرمانی به تنهایی اثری بر این سلولها نداشت.
· پیشگیری از عود در مدل حیوانی: در موشهای دارای تومور، پس از ۱۰ روز درمان با سیکلوفسفامید، تومورها مجدداً رشد کردند. اما تجویز روزانه T3 به مدت دو هفته پس از شیمیدرمانی، نه تنها عود را به طور کامل مهار کرد، بلکه بقای موشها را تا بیش از ۱۲۰ روز افزایش داد (در برابر کمتر از ۶۰ روز در گروه کنترل) و این اثر برای هر دو داروی شیمیدرمانی تأیید شد.
· مدیریت عارضه قلبی: اگرچه T3 باعث تاکیکاردی گذرا (افزایش حدود ۱۰٪ ضربان قلب) میشود، تزریق پروپرانولول (یک بتا-بلاکر رایج) در اوج اثر، ضربان قلب را ظرف ۳۰ دقیقه به سطح پایه بازگرداند، بدون آنکه اثربخشی ضدتوموری T3 کاهش یابد.
· غیرفعالسازی سلولهای مقاوم: T3 توانست رشد سلولهایی را که به داروهای سیتوتوکسیک مقاوم شده بودند (همانند رده SJ7564 با جهش P53)، از طریق تمایز کامل متوقف کند؛ در حالی که شیمیدرمانی به تنهایی اثری بر این سلولها نداشت.
· پیشگیری از عود در مدل حیوانی: در موشهای دارای تومور، پس از ۱۰ روز درمان با سیکلوفسفامید، تومورها مجدداً رشد کردند. اما تجویز روزانه T3 به مدت دو هفته پس از شیمیدرمانی، نه تنها عود را به طور کامل مهار کرد، بلکه بقای موشها را تا بیش از ۱۲۰ روز افزایش داد (در برابر کمتر از ۶۰ روز در گروه کنترل) و این اثر برای هر دو داروی شیمیدرمانی تأیید شد.
· مدیریت عارضه قلبی: اگرچه T3 باعث تاکیکاردی گذرا (افزایش حدود ۱۰٪ ضربان قلب) میشود، تزریق پروپرانولول (یک بتا-بلاکر رایج) در اوج اثر، ضربان قلب را ظرف ۳۰ دقیقه به سطح پایه بازگرداند، بدون آنکه اثربخشی ضدتوموری T3 کاهش یابد.
مکانیسم متمایز T3 (تمایز) در برابر شیمیدرمانی (آپوپتوز) این ترکیب را به یک استراتژی مکمل هوشمندانه تبدیل کرده است: شیمیدرمانی بار تومور را کاهش میدهد و T3 از بازگشت سلولهای باقیمانده جلوگیری میکند. با توجه به تأییدیه قبلی T3 و مشخصات ایمنی مطلوب آن (بدون کاهش وزن یا آسیب به ارگانهای حیاتی در موشها)، این رویکرد میتواند مسیر ورود به کارآزماییهای بالینی را کوتاهتر کرده و هزینهای بسیار کمتر از توسعه داروی جدید داشته باشد. پژوهشگران تأکید دارند که این نتایج، هرچند در مرحله پیش بالینی ، نویدبخش تحولی در کاهش دوز شیمیدرمانی و عوارض بلندمدت آن در کودکان مبتلا به مدولوبلاستوما است.
نویسنده: دکتر پوریا عادلی
نویسنده: دکتر پوریا عادلی
پایان پیام/
https://www.pezeshkanoghanoon.ir/p/ouQc