حجم تومور جایگزین نمرات خطر سنتی میشود
مطالعهای جدید نشان میدهد حجم سهبعدی متاستازهای کبدی و میزان کاهش حجم تومور پس از شیمیدرمانی، پیشبینی دقیقتری از بقای بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک نسبت به نمرات خطر سنتی ارائه میدهد.
به گزارش پایگاه خبری پزشکان و قانون (پالنا) به نقل از سرطان نیوز، نتایج مطالعهای که در سال ۲۰۲۵ در نشریه معتبر Annals of Surgical Oncology منتشر شده است، نشان میدهد اندازهگیری حجم سهبعدی متاستازهای کبدی و میزان پاسخ حجمی به شیمیدرمانی نئوادجوانت، میتواند بقای بیماران مبتلا به متاستازهای کبدی ناشی از سرطان کولورکتال را با دقتی بیشتر از نمرات خطر سنتی پیشبینی کند.
در این پژوهش، ۶۹ بیمار تحت بررسی قرار گرفتند. پژوهشگران دانشگاه پزشکی وین با استفاده از نرمافزار حجمسنجی روی تصاویر سیتیاسکن، دو شاخص کلیدی را معرفی کردند: حجم کل متاستازها (TMV) و درصد کاهش حجم نسبی (RVR) پس از شیمیدرمانی.
یافتهها نشان داد بیمارانی که حجم کل تومور آنها پیش از درمان کمتر از ۲۹.۵ میلیلیتر و پس از درمان کمتر از ۷.۵ میلیلیتر بود، بهطور معنیداری بقای بدون پیشرفت بیماری طولانیتری داشتند. همچنین، دستیابی به کاهش حجمی حداقل ۷۳ درصدی با افزایش چشمگیر بقای کلی همراه بود؛ بهطوریکه میانگین بقای کلی در این گروه ۹۲.۵ ماه در برابر ۵۹.۵ ماه در بیمارانی بود که به این میزان کاهش حجم دست نیافته بودند.
در مقابل، نمرات خطر رایج مانند فانگ (Fong)، نوردلینگر (Nordlinger) و ناگاشیما (Nagashima) که عمدتاً بر اساس تعداد و قطر متاستازها در دوران پیش از شیمیدرمانی طراحی شدهاند، در این مطالعه نتوانستند تفاوت معنیداری در پیشبینی بقای بیماران ایجاد کنند.
اگرچه محدود بودن حجم نمونه از نقاط ضعف این پژوهش محسوب میشود، اما نتایج آن نشان میدهد جایگزینی معیارهای ایستا و دوبعدی با شاخصهای پویا و حجمی، میتواند گامی مهم در مسیر پزشکی شخصیسازیشده باشد. پژوهشگران همچنین معتقدند با ورود هوش مصنوعی و خودکارسازی فرآیند حجمسنجی، دقت، سرعت و کاربرد بالینی این روش در آینده بیش از پیش افزایش خواهد یافت.
نویسنده
دکتر پوریا عادلی
در این پژوهش، ۶۹ بیمار تحت بررسی قرار گرفتند. پژوهشگران دانشگاه پزشکی وین با استفاده از نرمافزار حجمسنجی روی تصاویر سیتیاسکن، دو شاخص کلیدی را معرفی کردند: حجم کل متاستازها (TMV) و درصد کاهش حجم نسبی (RVR) پس از شیمیدرمانی.
یافتهها نشان داد بیمارانی که حجم کل تومور آنها پیش از درمان کمتر از ۲۹.۵ میلیلیتر و پس از درمان کمتر از ۷.۵ میلیلیتر بود، بهطور معنیداری بقای بدون پیشرفت بیماری طولانیتری داشتند. همچنین، دستیابی به کاهش حجمی حداقل ۷۳ درصدی با افزایش چشمگیر بقای کلی همراه بود؛ بهطوریکه میانگین بقای کلی در این گروه ۹۲.۵ ماه در برابر ۵۹.۵ ماه در بیمارانی بود که به این میزان کاهش حجم دست نیافته بودند.
در مقابل، نمرات خطر رایج مانند فانگ (Fong)، نوردلینگر (Nordlinger) و ناگاشیما (Nagashima) که عمدتاً بر اساس تعداد و قطر متاستازها در دوران پیش از شیمیدرمانی طراحی شدهاند، در این مطالعه نتوانستند تفاوت معنیداری در پیشبینی بقای بیماران ایجاد کنند.
اگرچه محدود بودن حجم نمونه از نقاط ضعف این پژوهش محسوب میشود، اما نتایج آن نشان میدهد جایگزینی معیارهای ایستا و دوبعدی با شاخصهای پویا و حجمی، میتواند گامی مهم در مسیر پزشکی شخصیسازیشده باشد. پژوهشگران همچنین معتقدند با ورود هوش مصنوعی و خودکارسازی فرآیند حجمسنجی، دقت، سرعت و کاربرد بالینی این روش در آینده بیش از پیش افزایش خواهد یافت.
نویسنده
دکتر پوریا عادلی
پایان پیام/
https://www.pezeshkanoghanoon.ir/p/FEMh