یک دوز آرامش

▫️ اگرچه ما به نقش چنین نمایندگانی در ایجاد آنارشی، آن هم در مقوله بسیار مهم سلامت، واقفیم اما ضروری است جبهه گیری مسئولین، افراد صاحب قلم و همچنین بزرگان رشته مبتنی بر اصول منطق و دور از هیجانات زودگذر انجام پذیرد.

▫️ سال‌هاست تجهیزات پزشکی، بدون آنکه نیازسنجی درستی درباره آن‌ها صورت گیرد، به ابزاری برای رأی‌آوری نمایندگان مجلس تبدیل شده‌اند. نمایش‌های کاملاً کمدی، همراه با به راه انداختن کارناوال هنگام نصب دستگاه‌ها، تنها بخش کوچکی از داستان آزردگی خاطر ماست.

▫️ راه‌اندازی دانشکده‌های پزشکی بدون زیرساخت‌های لازم، افزایش ظرفیت پذیرش دانشجو، کاهش استانداردهای جذب اعضای هیئت علمی، به حاشیه رفتن اهداف متعالی پژوهش، تعلیم و تربیت و در نهایت سقوط رتبه دانشگاه‌های معتبر کشور که زمانی سری در بین سرها داشتند و افت کیفیت آموزشی و خروجی‌های کم‌کیفیت، همگی با رضایت، تشویق و دست‌کم سکوت همین افراد همراه بوده است.

▫️ اما در روی دیگر سکه توجه به قومیتی بودن ساختار جامعه ایران و حساسیت‌های منطقه‌ای و تعصبات موجود در بافت اجتماعی آن ضروری است. نام بردن از یک شهر خاص و تأکید بر آن، قطعاً می‌تواند احساسات مردم را تحریک و خیرین آن منطقه را دلسرد کند.

▫️ نگاه مشکوک به فارغ‌التحصیلان یک دانشگاه خاص نیز ناخواسته مفهومی از جنس تحقیر را منتقل خواهد کرد؛ دانشجویانی که در ماجرای تلخ افتتاح دانشگاهشان، کمترین تقصیری ندارند.

▫️ از سوی دیگر، در شرایطی که موضوع تغییر قانون سازمان نظام پزشکی با هدف تسخیر و دولتی کردن یک سازمان مردمی در کانون توجه نمایندگان مجلس قرار گرفته است، سوق دادن آنان به سمت انتقام‌جویی از جامعه پزشکی، در مقطع کنونی به صلاح نیست.

▫️ لذا پیشنهاد می‌کنم ضمن حفظ آرامش خود، مسیر اصلاح ساختار دانشگاهی کشور را از راهی منطقی، کارشناسی و به دور از هیجانات سطحی و زودگذر پیش ببریم.
فراموش نکنیم که مردم و خیرین آن خطه و همچنین دانشجویان آن دانشگاه، هیچ‌کدام در این گناه بزرگ نقشی ندارند.

▫️ شرایط بر تنها سازمان مردمی جامعه پزشکی نیز چندان مساعد نیست و گیوتین طرفداران تغییر قانون سازمان با هدف ذبح و سپس هبه آن به سیستم دولتی در انتظار فرمان است.
در این شرایط لازم است مراقبت بیشتری داشته باشیم.