پنجشنبه‌هایی با حس تلخ تبعیض
تبعیض و بی‌عدالتی بین پرسنل و کارمندان وزارتخانه‌های مختلف همواره مورد بحث و اعتراض بوده است. اگرچه چندبار در دولت‌های مختلف گفتمان یکسان سازی حقوق و شرایط کاری مطرح شد، اما هرگز به مرحله اجرایی و رضایتمندی گروه‌های هدف نرسید.
▫️ دراین میان هر قشر و گروهی که مطالبات خود را بلندتر فریاد زد یا به کف خیابان کشاند یا از لابی قدرتمندتری برخوردار بود، توانست تا حدی شرایط را به نفع خود تغییر دهد. (نمونه آن اعتراضات خیابانی گسترده معلمان در سالهای گذشته که منجر به افزایش حقوق آنها و تفاوت قابل توجه بین پرسنل آموزش و پرورش و وزارت بهداشت شد.)
▫️ در اینجا بحث نگارنده صرفا بر بخش حقوقی نیست، بلکه تفاوت حجم و ساعت کار و روزهای تعطیلی را مدنظر قرار می‌دهد.
🔹 موضوع اصلی
▫️ چند سالی‌است که دولت پنجشنبه‌ها را برای اغلب وزارتخانه‌ها تعطیل کرده است. در وزارت بهداشت و درمان نیز برای پرسنل ستادی این دستورالعمل اجرا می‌شود. اما پرسنل کادر درمان مثل پزشک و پرستار و ... از این مزیت بی‌بهره‌اند و برخلاف سایرین، باید ۶ روز هفته کار کنند. اگرچه این امر با نیت سهولت دسترسی مردم به بخش درمان توجیه شده‌است، اما ظلم آشکاری که به کادر درمان می‌شود قابل توجیه نیست.
▫️ نیاز به توضیح نیست که همین تبعیض چقدر ظالمانه بوده و نارضایتی شدیدی بین پرسنل مربوطه ایجاد کرده است. حتی اگر ساعات کاری هفتگی نیز یکسان باشد، باز هم یک روز کار در هفته تفاوت قابل توجهی در زندگی افراد ایجاد میکند.
▫️ اما در تاریخ ۲۱ مهر ۱۴۰۵ نامه‌ای با امضای مدیرکل امور انسانی وزارت بهداشت و درمان ابلاغ شد که براساس آن، مراکز درمانی روزانه -به جز مراکز ۱۶ ساعته و شبانه‌روزی- به جمع تعطیلات پنجشنبه‌ها اضافه شدند.
▫️ شاید در ظاهر به نظر برسد که وزارتخانه مذکور یک قدم به عدالت نزدیکتر شده، اما در واقع ظلم مضاعفی به پرسنل مستثنا شده اعمال شده است.
🔺 اولا کدام قانون شرعی یا مدنی می‌تواند توجیه کند که گروهی از پرسنل درمانی حق ساعت کاری و روز کاری کمتر داشته باشند و گروهی دیگر خیر؟
🔺 دوم؛ در سیستم درمان (برخلاف سایر امور) چون سروکار با بیماری است که اصطلاحا وقت نمی‌شناسد، لذا پنجشنبه‌ها هم نیاز به کادر درمان وجوددارد. آنچه در این بین ظالمانه می‌نماید، اضافه شدن بار کاری پنجشنبه‌های مراکز تعطیل شده به مراکز غیر تعطیل است.
▫️ این مسئله بخصوص در مراکز روستایی و درمانگاه‌های شبانه‌روزی که حجم کارشان برمبنای جمعیت و سیستم پزشک خانواده است، چشمگیرتر است.
تصور کنید که روزهای پنجشنبه بار کاری مراکز تعطیل شده با جمعیت متوسط ۵۰۰۰ نفر به‌ازای هر مرکز روستایی، به درمانگاه غیرتعطیل مجاور اضافه شود. بدون پرسنل اضافه و حتی حق و حقوق بیشتر!
به بیان ساده‌تر، تعطیل کردن هر روز یک درمانگاه به معنی افزودن بار کاری آن به مراکز مجاور است.
▫️ یک توضیح اضافه لازم می‌بینم:
تمام مراکز روستایی کشور در ساعات اداری تحت نظام پزشک خانواده انجام وظیفه می‌کنند. در این بین بعضی مراکز شبانه‌روزی هستند که خدمات شبانه‌روزی آنها در ساعات غیر اداری و غیر پزشک خانواده‌ای است. لذا تعطیل کردن پنجشنبه‌های مراکز روزانه، به معنی افزودن بار آنها به مراکزی است که تعریف حجم کاری و حق‌الزحمه صبح آنها صرفاً بر مبنای قرارداد جمعیتی آنهاست.
▫️ امیدوارم توانسته باشم ظلم مضاعفی که شرایط جدید ایجاد میکند را توضیح داده باشم.
متاسفانه به نظر می‌رسد که تصمیم‌گیران در رده‌های بالای مسئولیت، همه جنبه‌های مهم را برای تصمیمات خود مدنظر قرار نمی‌دهند یا از همه زوایای امور اطلاع ندارند. چگونه می‌توان به آنها اطلاع داد که چنین ابلاغیه‌هایی به ظلم و بی‌عدالتی منجر می‌شود؟
▫️ در اینجا بحث نگارنده صرفا بر بخش حقوقی نیست، بلکه تفاوت حجم و ساعت کار و روزهای تعطیلی را مدنظر قرار می‌دهد.
🔹 موضوع اصلی
▫️ چند سالی‌است که دولت پنجشنبه‌ها را برای اغلب وزارتخانه‌ها تعطیل کرده است. در وزارت بهداشت و درمان نیز برای پرسنل ستادی این دستورالعمل اجرا می‌شود. اما پرسنل کادر درمان مثل پزشک و پرستار و ... از این مزیت بی‌بهره‌اند و برخلاف سایرین، باید ۶ روز هفته کار کنند. اگرچه این امر با نیت سهولت دسترسی مردم به بخش درمان توجیه شده‌است، اما ظلم آشکاری که به کادر درمان می‌شود قابل توجیه نیست.
▫️ نیاز به توضیح نیست که همین تبعیض چقدر ظالمانه بوده و نارضایتی شدیدی بین پرسنل مربوطه ایجاد کرده است. حتی اگر ساعات کاری هفتگی نیز یکسان باشد، باز هم یک روز کار در هفته تفاوت قابل توجهی در زندگی افراد ایجاد میکند.
▫️ اما در تاریخ ۲۱ مهر ۱۴۰۵ نامه‌ای با امضای مدیرکل امور انسانی وزارت بهداشت و درمان ابلاغ شد که براساس آن، مراکز درمانی روزانه -به جز مراکز ۱۶ ساعته و شبانه‌روزی- به جمع تعطیلات پنجشنبه‌ها اضافه شدند.
▫️ شاید در ظاهر به نظر برسد که وزارتخانه مذکور یک قدم به عدالت نزدیکتر شده، اما در واقع ظلم مضاعفی به پرسنل مستثنا شده اعمال شده است.
🔺 اولا کدام قانون شرعی یا مدنی می‌تواند توجیه کند که گروهی از پرسنل درمانی حق ساعت کاری و روز کاری کمتر داشته باشند و گروهی دیگر خیر؟
🔺 دوم؛ در سیستم درمان (برخلاف سایر امور) چون سروکار با بیماری است که اصطلاحا وقت نمی‌شناسد، لذا پنجشنبه‌ها هم نیاز به کادر درمان وجوددارد. آنچه در این بین ظالمانه می‌نماید، اضافه شدن بار کاری پنجشنبه‌های مراکز تعطیل شده به مراکز غیر تعطیل است.
▫️ این مسئله بخصوص در مراکز روستایی و درمانگاه‌های شبانه‌روزی که حجم کارشان برمبنای جمعیت و سیستم پزشک خانواده است، چشمگیرتر است.
تصور کنید که روزهای پنجشنبه بار کاری مراکز تعطیل شده با جمعیت متوسط ۵۰۰۰ نفر به‌ازای هر مرکز روستایی، به درمانگاه غیرتعطیل مجاور اضافه شود. بدون پرسنل اضافه و حتی حق و حقوق بیشتر!
به بیان ساده‌تر، تعطیل کردن هر روز یک درمانگاه به معنی افزودن بار کاری آن به مراکز مجاور است.
▫️ یک توضیح اضافه لازم می‌بینم:
تمام مراکز روستایی کشور در ساعات اداری تحت نظام پزشک خانواده انجام وظیفه می‌کنند. در این بین بعضی مراکز شبانه‌روزی هستند که خدمات شبانه‌روزی آنها در ساعات غیر اداری و غیر پزشک خانواده‌ای است. لذا تعطیل کردن پنجشنبه‌های مراکز روزانه، به معنی افزودن بار آنها به مراکزی است که تعریف حجم کاری و حق‌الزحمه صبح آنها صرفاً بر مبنای قرارداد جمعیتی آنهاست.
▫️ امیدوارم توانسته باشم ظلم مضاعفی که شرایط جدید ایجاد میکند را توضیح داده باشم.
متاسفانه به نظر می‌رسد که تصمیم‌گیران در رده‌های بالای مسئولیت، همه جنبه‌های مهم را برای تصمیمات خود مدنظر قرار نمی‌دهند یا از همه زوایای امور اطلاع ندارند. چگونه می‌توان به آنها اطلاع داد که چنین ابلاغیه‌هایی به ظلم و بی‌عدالتی منجر می‌شود؟
پایان پیام/
نظر خود را بنویسید