هدف از نوشتن این یادداشت، قلم فرسایی و لفاظی بیخود نیست. قصد تعارف هم نداریم. باید اقرار کنیم که تا امروز، جایگاه واقعی مجمع، یک رکن تشریفاتی یک بار مصرف بوده که در ابتدای هر دوره، با تعیین رکن عالی راهبردی و نظارتی (شورای عالی و بازرسان) و بالاترین رکن اجرایی (رئیس کل) از گردونه تعاملات خارج شده و تا پایان دوره، عملا منشاء هیچ تاثیر و تصمیمی نیست!

تجربه به من می‌گوید که واکنش‌های شدید به یک امر رسانه‌ای کاملا قانونی، ناشی از نگرانی در مورد لکه دار شدن شرافت شخصی و حرفه‌ای نیست بلکه به علت نگرانی از به هم خوردن معاملاتی است که برای خاک پاشی روی گندکاری‌ها در جریان بوده است.

پس از انتشار نامه بازرسان سازمان نظام پزشکی خطاب به رئیس کل، تحریریه پالنا آماج گلایه‌ها و تماس‌های مکرر از جوانب مختلف موضوع قرار گرفت. اولا جای تاسف است که برخورد مدیران صنفی ما با یک رسانه صنفی که کاری جز انتشار یک نامه رسمی انجام نداده، اینچنین است. اما جهت احترام به مخاطبان فهیم پالنا و همچنین حفظ حرمت افراد دخیل در موضوع، به عنوان سردبیر پالنا، ذکر برخی توضیحات را لازم می‌دانم:

سال‌هاست در جلسات سیاست‌گذاری سلامت، نام DRG به‌عنوان راهکاری برای کنترل هزینه‌های درمان، افزایش شفافیت مالی و ارتقای بهره‌وری بیمارستان‌ها تکرار می‌شود؛ گویی قرار است این نظام پرداخت، یک‌باره بخشی از مشکلات اقتصادی نظام سلامت را حل کند. اما از نگاه کسی که سال‌ها در عرصه سلامت و در تماس روزمره با بالین بیمار بوده است، DRG لزوماً نسخه‌ای اشتباه نیست، اما برای شرایط فعلی ایران، نسخه‌ای زودرس است.

برنامه‌های بازآموزی پزشکی اگر قرار باشد صرفاً به یک سامانه امتیازدهی و ثبت حضور تبدیل شوند، عملاً از هدف اصلی خودشان که ارتقای واقعی دانش بالینی است فاصله می‌گیرند.

به مناسبت روز جهانی رادیوتراپی، شاید بیش از هر زمان دیگری لازم باشد درباره درمانی سخن بگوییم که اگرچه برای بسیاری از مردم در پشت نام‌ها و فناوری‌های پیچیده پزشکی پنهان مانده است، اما برای میلیون‌ها بیمار مبتلا به سرطان، بخشی تعیین‌کننده از مسیر درمان و امید به زندگی است. ▫️ رادیوتراپی امروز دیگر صرفاً استفاده از پرتوهای یونیزان برای از بین بردن سلول‌های سرطانی نیست؛ بلکه دانشی پیچیده و چندرشته‌ای است که در نقطه تلاقی زیست‌شناسی سرطان، فیزیک پزشکی، تصویربرداری، فناوری اطلاعات و پزشکی بالینی شکل گرفته و هدف آن رساندن دقیق‌ترین دوز ممکن به بافت هدف و در عین حال محافظت حداکثری از بافت‌های سالم است

جناب آقای وزیر؛ آنچه امروز در حوزه درمان اعتیاد کشور در حال وقوع است، دیگر موضوعی محدود به مراکز درمانی یا یک مطالبه صنفی نیست؛ موضوع، حق مردم و بیماران برای دسترسی به درمان، سلامت خانواده‌ها و امنیت اجتماعی کشور است.

امروزه پنج ربات در محیط‌های درمانی به ‌طور معمول مورد استفاده قرار می‌گیرند. ▫️ انجام جراحی‌های کم‌تهاجمی، ضدعفونی اتاق‌های بیماران با نور فرابنفش، جابه‌جایی تجهیزات و ملزومات در راهروهای بیمارستان، کمک به بازآموزی راه رفتن پس از آسیب‌های عصبی و ارائه تعاملات درمانی واکنش‌محور با الهام از یک بچه ‌فُک از جمله فعالیت‌هایی است که این ربات‌ها بر عهده گرفته‌اند. ▫️ در ادامه مطلب، به معرفی این پنج ربات می‌پردازیم...

وارد خانه می‌شویم و بوی خوشی در فضا پیچیده است؛ بوی گل، وانیل، دارچین یا هر رایحه دیگری که دوستش داریم. شاید اولین چیزی که به ذهنمان برسد این باشد: «چه خانه تمیز و دلنشینی!» ▫️ برای بسیاری از ما، خوشبو بودن خانه با تمیزی و آرامش گره خورده است. به همین دلیل از اسپری‌های خوشبوکننده، دستگاه‌های برقی، شمع‌های معطر، عود و انواع اسانس استفاده می‌کنیم. اما شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم: این بوی خوشی که ساعت‌ها در فضای خانه می‌ماند، چه چیزی را همراه خود وارد هوایی می‌کند که ما تنفس می‌کنیم؟ ▫️ هر بوی خوشی نشانه هوای پاک نیست.

روز داروساز را به همه داروسازان گرانقدر، پرتلاش و مسئولیت‌پذیر کشور صمیمانه تبریک می‌گویم؛ همکارانی که در زنجیره درمان، نقشی بسیار فراتر از تحویل دارو دارند و حضورشان بخش مهمی از امنیت و آرامش بیمار است. اما امسال، در کنار تبریک، نمی‌توانم از یک نگرانی جدی نیز سخن نگویم؛ دغدغه دسترسی مردم به دارو.

من این نامه را نه به‌عنوان یک فعال سیاسی، بلکه به‌عنوان یک پزشک، متخصص کودکان، متخصص سلامت کودک و کسی که سال‌ها با کودکان و خانواده‌های آنان در محیط واقعی نظام سلامت مواجه بوده‌ام می‌نویسم. موضوع این نامه برای من یک موضوع سیاسی نیست؛ موضوعی پزشکی، انسانی و اجتماعی است. موضوع، کودک است؛ کودکی که برای رشد، تکامل، یادگیری و سالم ماندن به غذا، دارو، مراقبت پزشکی، واکسیناسیون، آب سالم، محیط امن و حداقل‌هایی از امنیت اقتصادی خانواده نیاز دارد.

اول شهریورماه در ایران، هم‌زمان با سال روز بزرگداشت ابوعلی سینا، به عنوان روز پزشک نام‌ گذاری شده است. این مناسبت می‌تواند فرصتی برای تجلیل از پزشکان باشد، اما اگر قرار است معنایی فراتر از تبریک‌ های رسمی داشته باشد، باید پرسشی دشوارتر را نیز مطرح کنیم: پزشک در ایران امروز چه جایگاهی در جامعه دارد و جامعه، نظام سلامت و ساختار حکمرانی با پزشک چه کرده‌ اند؟

من و پالنا تنها می‌توانیم احترام و قدردانی بسیار خاضعانه خود را به همه رنج‌دیدگان این عرصه، از پیر تا جوان، در همه رده‌های تحصیلی و در هر جای کشور و به‌ویژه به آنانی که جان عزیزشان به هر ترتیبی از دست رفت، تقدیم کنیم و اعلام کنیم که تا زمانی که فرصتی برای حضورمان هست، جز تلاش برای تعالی سلامت مردم و پیگیری امور جامعه پزشکی کشور، وظیفه‌ای برای خود در این میدان نمی‌شناسیم.

روز خبرنگار، فرصتی است برای ادای احترام به همه آنان که در میانه هیاهوی خبرها، همچنان به حقیقت وفادار می‌مانند. آنان که می‌دانند خبرنگاری فقط نوشتن از رویدادها نیست، بلکه مسئولیتی است برای دیده‌شدن آنچه باید دیده شود و شنیده‌شدن صدایی که گاه در هیاهوی قدرت و حاشیه‌ها گم می‌شود.

گاهی یک دندان‌درد ساده، فقط یک دندان‌درد نیست. برای خانواده‌ای که درآمدش کفاف هزینه‌های ضروری زندگی را به‌سختی می‌دهد، مراجعه به دندانپزشک ممکن است با یک سوال تلخ آغاز شود: ❓«هزینه درمان چقدر می‌شود؟»