وارد خانه می‌شویم و بوی خوشی در فضا پیچیده است؛ بوی گل، وانیل، دارچین یا هر رایحه دیگری که دوستش داریم. شاید اولین چیزی که به ذهنمان برسد این باشد: «چه خانه تمیز و دلنشینی!» ▫️ برای بسیاری از ما، خوشبو بودن خانه با تمیزی و آرامش گره خورده است. به همین دلیل از اسپری‌های خوشبوکننده، دستگاه‌های برقی، شمع‌های معطر، عود و انواع اسانس استفاده می‌کنیم. اما شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم: این بوی خوشی که ساعت‌ها در فضای خانه می‌ماند، چه چیزی را همراه خود وارد هوایی می‌کند که ما تنفس می‌کنیم؟ ▫️ هر بوی خوشی نشانه هوای پاک نیست.

روز داروساز را به همه داروسازان گرانقدر، پرتلاش و مسئولیت‌پذیر کشور صمیمانه تبریک می‌گویم؛ همکارانی که در زنجیره درمان، نقشی بسیار فراتر از تحویل دارو دارند و حضورشان بخش مهمی از امنیت و آرامش بیمار است. اما امسال، در کنار تبریک، نمی‌توانم از یک نگرانی جدی نیز سخن نگویم؛ دغدغه دسترسی مردم به دارو.

من این نامه را نه به‌عنوان یک فعال سیاسی، بلکه به‌عنوان یک پزشک، متخصص کودکان، متخصص سلامت کودک و کسی که سال‌ها با کودکان و خانواده‌های آنان در محیط واقعی نظام سلامت مواجه بوده‌ام می‌نویسم. موضوع این نامه برای من یک موضوع سیاسی نیست؛ موضوعی پزشکی، انسانی و اجتماعی است. موضوع، کودک است؛ کودکی که برای رشد، تکامل، یادگیری و سالم ماندن به غذا، دارو، مراقبت پزشکی، واکسیناسیون، آب سالم، محیط امن و حداقل‌هایی از امنیت اقتصادی خانواده نیاز دارد.

اول شهریورماه در ایران، هم‌زمان با سال روز بزرگداشت ابوعلی سینا، به عنوان روز پزشک نام‌ گذاری شده است. این مناسبت می‌تواند فرصتی برای تجلیل از پزشکان باشد، اما اگر قرار است معنایی فراتر از تبریک‌ های رسمی داشته باشد، باید پرسشی دشوارتر را نیز مطرح کنیم: پزشک در ایران امروز چه جایگاهی در جامعه دارد و جامعه، نظام سلامت و ساختار حکمرانی با پزشک چه کرده‌ اند؟

من و پالنا تنها می‌توانیم احترام و قدردانی بسیار خاضعانه خود را به همه رنج‌دیدگان این عرصه، از پیر تا جوان، در همه رده‌های تحصیلی و در هر جای کشور و به‌ویژه به آنانی که جان عزیزشان به هر ترتیبی از دست رفت، تقدیم کنیم و اعلام کنیم که تا زمانی که فرصتی برای حضورمان هست، جز تلاش برای تعالی سلامت مردم و پیگیری امور جامعه پزشکی کشور، وظیفه‌ای برای خود در این میدان نمی‌شناسیم.

روز خبرنگار، فرصتی است برای ادای احترام به همه آنان که در میانه هیاهوی خبرها، همچنان به حقیقت وفادار می‌مانند. آنان که می‌دانند خبرنگاری فقط نوشتن از رویدادها نیست، بلکه مسئولیتی است برای دیده‌شدن آنچه باید دیده شود و شنیده‌شدن صدایی که گاه در هیاهوی قدرت و حاشیه‌ها گم می‌شود.

گاهی یک دندان‌درد ساده، فقط یک دندان‌درد نیست. برای خانواده‌ای که درآمدش کفاف هزینه‌های ضروری زندگی را به‌سختی می‌دهد، مراجعه به دندانپزشک ممکن است با یک سوال تلخ آغاز شود: ❓«هزینه درمان چقدر می‌شود؟»

گاهی یک جمله کوتاه می‌تواند بیش از ده‌ها صفحه گزارش، ماهیت یک شیوه مدیریتی را آشکار کند. جمله «اول راه بینداز و بعد جا بینداز» از همین جنس است؛ عبارتی که در نگاه نخست شاید نشانه جسارت، عمل‌گرایی و عبور از تعلل‌های اداری به نظر برسد، اما هنگامی که در بستر سیاست‌گذاری عمومی و اجرای طرحی ملی در حوزه سلامت بیان شود، می‌تواند نمایانگر نوعی تصمیم‌گیری شتاب‌زده، کم‌اعتنا به واقعیت‌های میدانی و گریزان از پاسخ‌گویی باشد.

یک لیوان روی میز، یک مهمانی شیک، شخصیتی موفق با لبخندی آرام و نوشیدنی در دست… این تصویر در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های امروز تکرار می‌شود. اما آیا این فقط یک صحنه‌ی ساده در یک داستان است یا پیامی پنهان درباره‌ی سبک زندگی منتقل می‌کند؟

سال‌هاست که در بسیاری از فیلم‌های سینمایی و مجموعه‌های شبکه نمایش خانگی، سیگار دیگر فقط یک وسیله نیست؛ بلکه به بخشی از شخصیت‌پردازی تبدیل شده است. گاهی قهرمان داستان هنگام فکر کردن سیگار روشن می‌کند، گاهی زن موفق و مستقل با سیگار معرفی می‌شود و گاهی شخصیت جذاب و مرموز فیلم، دود سیگار را به نماد جذابیت تبدیل می‌کند. ❓ اما آیا واقعاً این تصویر با حقیقت زندگی همخوانی دارد؟

یاسر داوودیان، رئیس هیات مدیره بنیاد بیماری‌های نادر ایران در یادداشتی نوشت: از نهادهای نظارتی، از نمایندگان مجلس، از دولت محترم و از همه کسانی که در این زنجیره مسئولیت دارند، می‌خواهیم- شفاف‌سازی کنند که صندوق بیماری‌های خاص و صعب‌العلاج به چه کسی گزارش می‌دهد و منابع آن چگونه تخصیص می‌یابد.- پاسخ دهند که چرا ۳۸۸ گونه بیماری نادر هنوز تحت هیچ پوشش بیمه‌ای قرار ندارند.

در تاریخ علم، دانشمندانی بوده‌اند که برای اثبات یک فرضیه، بدن خود را به آزمایشگاه تبدیل کردند. اما کمتر کسی به اندازه نیکلائه مینوویچی حاضر شد تا این اندازه به مرگ نزدیک شود. این پزشک قانونی رومانیایی برای آنکه بداند انسان هنگام حلق‌آویز شدن دقیقاً چه احساسی را تجربه می‌کند، بارها خودش را از طناب دار آویزان کرد؛ آزمایشی که امروز حتی تصور انجام آن نیز دشوار است. امروزه انجام چنین آزمایش‌هایی از نظر اصول اخلاق پژوهش و ایمنی کاملاً غیرقابل قبول است.

در این روزها هرکس از زاویه‌ای به آنچه بر کشور و مردم ایران گذشته و می‌گذرد، نگاه می‌کند. از جنگ و ناامنی گرفته، تا فشار تورم و گرانی بر گرده معیشت مردم، تا نفس‌های معترضی که در سینه حبس شده‌‌اند و پرسش‌هایی با این درونمایه که چرا ملت ما به این نقطه رسیده‌اند؟! طبیعی است که درباره مسائل سیاسی، تصمیمات کلان و مسیر طی‌شده، دیدگاه‌ها و اختلاف‌نظرهای فراوانی وجود داشته باشد. اما فارغ از این مباحث، یک واقعیت همچنان خود را به روشنی نشان می‌دهد: جامعه پزشکی ایران، همچون همیشه، در میانه میدان و کنار مردم ایستاده است.

در سال‌های اخیر افزایش ظرفیت پذیرش در رشته‌های علوم پزشکی به ویژه پزشکی، دندانپزشکی و داروسازی با هدف جبران کمبود پزشک و بهبود دسترسی مردم به خدمات درمانی به یکی از مهمترین سیاست‌های حوزه سلامت تبدیل شده است. در ظاهر، این تصمیم پاسخی امیدوار کننده به مطالبه اجتماعی محسوب میشود؛ اما واقعیت میدانی بیمارستان‌ها و دانشگاه‌های علوم پزشکی روایت متفاوتی را نشان می‌دهد...