این روزها اخباری می‌شنویم که خوشایند نیست، افکار عمومی را جریحه‌دار می‌کند و ذهن همه را درگیر می‌کند. اخباری از قبیل خودکشی‌های خانوادگی و گروهی که بخش عمده آن می‌تواند ناشی از فقر یا افزایش مصرف مشروبات الکلی و اتفاقاتی که در این حوزه می‌افتد، باشد.

من یک کارمندم، در طی ربع قرن اشتغال به کار تنها نزدیک ۱۰ سال اخیر است که ساعت کاری برایم محاسبه می‌شده و تنها در شغل آخرم و در پنج سال اخیر است که شیوه منظم و دقیق و ساعت کاری معمول کارمندی را تجربه کرده‌ام. اما پنج سال زمان کمی نیست، حالا دیگر یک برنامه معمول زندگی دارم که البته دامنه تغییراتی هم دارد، اما یک فرم «معمول» زندگی دارم که زندگی خودم و خانواده‌ام برپایه آن بنا شده است.

به خانم دکتر متخصص داخلی استاد دانشگاه که نسخه طب سنتی یک حکیم را با داروهای من‌درآوردی استوری کرده "به منظور اطلاع‌رسانی درباره خطرات این نسخه‌ها" پیام می‌دهم تا عکس آن نسخه را برایم بفرستد تا من هم استوری‌اش کنم. سریع می‌فرستد. تشکر می‌کنم و ناخودآگاه سوالی را که این روزها از خیلی‌ها می‌پرسم به زبانم می‌آید.

این روزها از هر نماینده مجلسی سوال کنید برای سلامت شهر حوزه انتخابیه خود، چه فعالیتی داشتید، به شما گزارش پیگیری ساخت یک بیمارستان، آوردن یک دستگاه سی تی اسکن، ام ار آی و تجهیزات گرانقیمت پزشکی را از وزارت بهداشت ارائه میدهد. با تاکید بر اینکه امکانات درمانی و تجهیزاتی پایه ای استاندارد برای هر شهر و روستا الزامی است، اما در اینجا با ارائه الگوی سلامت در کشور امریکا، میخواهیم نتیجه گسترش روزافزون خدمات پزشکی لوکس و گرانقیمت در شهرها و بیمارستانهای مجلل را ببینیم.

چرا نهاد شبه صنفی و شبه دولتی ما «فقط» و همیشه در نقش هموار کننده منویات دولت و بیمه ها گام بر می دارد؟ البته که جایگاه رو به رشد اعضای هیات مدیره این سازمان در چارت مدیریتی سیستم سلامت، یکی از پاسخ های این پرسش خواهد بود. اما بواقع چه کسی می تواند اینهمه جفا در حق جامعه پزشکی را نادیده بگیرد و همچنان به این سیستم شبه صنفی اعتماد کند؟!

سال ۲۰۱۹ ویروسی کوچک که برآورد می‌شود همه آنها به اندازه یک قاشق چای‌خوری بود زندگی بشر را متحول کرد. در اوج پاندمی پیام اصلی این بود که در خانه بمانید! این تغییر اساسی که بازیگر اصلی آن کروناویروس بود، انسان مغرور را زمین گیر کرد.

روز گذشته اطلاعیه ای از سوی معاونت توسعه وزارت بهداشت مبنی بر جذب مراقب سلامت برای تیم پزشکی خانواده از طریق نیروهای طرحی منتشر شد که تعجب بسیاری از صاحبنظران حوزه پزشکی خانواده را در برداشت. تصمیمی که ماهیتا و از نظر منطق همخوانی با اصل ماجرای برنامه پزشکی خانواده ندارد.

یک "کارشناس رفاه و تامین اجتماعی" در یادداشت زیر به نواقص برنامه هفتم در حوزه‌ی سیاست‌های رفاه و تامین اجتماعی پرداخته است.

اولین نکته، درباره برنامه پزشکی خانواده این است که با چه هدفی اجرایی می‌شود. اگر هدف این باشد که از طریق برقراری نظام ارجاع باعث کاهش هزینه‌ها و افزایش بهره‌وری نظام سلامت باشد، اتفاق خوبی است و تمام دنیا در این مسیر حرکت کرده‌اند. به‌عبارتی دیگر نیاز نیست که بخش قابل توجهی از مردم برای ساده‌ترین درمان‌ها با یک دفترچه راهی بیمارستان‌ها، کلینیک‌های تخصصی و مطب متخصصان شوند، بلکه از طریق همین برنامه پزشکی خانواده، تحت درمان قرار می‌گیرند و مراقبت‌های لازم را دریافت می‌کنند. ۷۰تا ۸۰درصد مراجعات در همین سطح قابل درمان است و نیازی به ارجاع به سطوح بالاتر نیست.

استیصال پزشکان و اضطراب آنان در مورد تعرفه های غیر واقعی در ایران مهمترین علت افت انگیزه در جامعه پزشکیست... بحث در مورد تعرفه تقریبا به بن بست رسیده ، چرا که توازن مثلث آن یعنی جامعه پزشکی ، بیمه ها و مردم یک توازن متعادل نیست ، این مثلث باید برای ثبات روی هر سه راس خود تکیه گاه داشته باشد اما متاسفانه فشارها فقط روی جامعه پزشکیست و این فشار از حد تحمل این جامعه بیشتر شده و فاجعه بزرگی در راه است...

متاسفانه پس از استقرار دولت سیزدهم و انتخاب مدیران دارویی کشور ما شاهد افول کارخانجات دارویی هستیم و این امر تا جایی پیش رفته است که به زودی باید شاهد تعطیلی کارخانجات دارویی باشیم. از تاریخ ۱۵ بهمن ۱۴۰۰ تا به امروز یک دلار ارز به هیچ شرکتی داده نشده است و این در حالی است که اگر تحریم‌ها ادامه پیدا کند و صنایع در این ماهها نتوانند مواد اولیه خود را تامین کنند قطعا با تعطیلی خطوط دارویی مواجه خواهیم بود...

به نام خداوند عادل؛ من هم مثل شما سودای قبولی در رشته تخصصی مورد نظرم را داشتم و مدتی علیرغم اینکه برای امرار معاش کشیک‌های دوران پزشکی عمومی را می گذراندم از همه زمان استراحت و خانواده می زدم تا بتوانم صفحه به صفحه مطالب را مطالعه کنم‌. از کتب کمک درسی که با قیمت های گزاف فروخته می شد گرفته تا فیلم ها و صوت های آموزشی شب و روز استفاده کردم. اما... خواهشم این است که بیشتر در مورد راهی که انتخاب می‌کنید پرس و جو کنید...

پاستوکووک نام واکسنی علیه بیماری کووید۱۹ است که توسط انستیتو پاستور ایران با کمک موسسه فینلای کوبا تولید شده است. این واکسن در کوبا به‌نام سوبرانا Soberana شناخته می‌شود که دوز یادآور آن نیز سوبرانا پلاس است که در ایران، پاستوکووک پلاس نامیده می‌شود.

نایب رئیس اول نظام پزشکی تهران بزرگ معتقد است که نظام سلامت با چالش های گوناگونی با توجه به شرایط آن در زمان های مختلف مواجه بوده و در حال حاضر هم این چالش ها جدی تر شده است.