سازمان غذا و دارو در آخرین به‌روزرسانی داشبورد آمارنامه تجهیزات و ملزومات پزشکی، ارزش بازار ریالی واردات این اقلام را بصورت عمومی منتشر کرد.

درحالی که چندماهی از انتشار آیین نامه فروش اینترنتی دارو می‌گذرد نمایندگان مجلس از اجرای آزمایشی این طرح خبر می‌دهند.

در حالی که تا چند سال پیش دستیابی به صندلی‌های تخصص پزشکی رویای بسیاری از افراد بود، امروز این رشته‌ها در حال از دست دادن جذابیت خود هستند. کاهش تمایل به برخی تخصص‌ها و مهاجرت پزشکان، به‌ویژه در شهرهای کوچک وضعیت سلامت کشور را در آینده به مخاطره می‌اندازد.

طرح درمان رایگان کودکان زیر ۷ سال با هدف کاهش بار مالی خانواده‌ها و بهبود خدمات بهداشتی از اسفند ۱۴۰۲ آغاز شد اما کمبود پزشکان متخصص اطفال و استقبال کم از این رشته در آزمون‌های دستیاری آینده این طرح را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است. اگر برای جذب و تربیت پزشکان متخصص اطفال چاره‌ای اندیشیده نشود نه‌تنها طرح درمان رایگان کودکان شکست خواهد خورد بلکه جان کودکان ایرانی نیز در خطر خواهد بود.

افزایش سریع جمعیت سالمندان در ایران، زنگ خطر سونامی سالمندی را به صدا درآورده است. با پیش‌بینی رسیدن تعداد سالمندان کشور به ۲۰ میلیون نفر تا سال ۱۴۳۰، کارشناسان نسبت به چالش‌های اقتصادی، بهداشتی، و اجتماعی این بحران هشدار می‌دهند. با وجود سند ملی و شورای ملی سالمندان، هنوز اقدامات کارآمد و موثری در جهت رفع مشکلات این قشر آسیب‌پذیر صورت نگرفته و لزوم ایجاد یک سازمان مستقل برای حمایت از سالمندان بیش از پیش احساس می‌شود.

مسعود پزشکیان تاکید زیادی بر استفاده از متخصصان در پست‌های دولتی دارد. او در رقابت‌های انتخاباتی اعتراف کرد که «نمی‌داند» و تفاوتش با دیگران در این است که آنها هم نمی‌دانند اما نمی‌دانند که نمی‌دانند. پزشکیان تاکید دارد که باید کار به متخصصان سپرده شود. رئیس‌جمهوری اخیراً در مجلس گفته: «در دولت چهاردهم هیچ خیانتی بالاتر از سپردن کار به افراد کارنابلد نیست.» این اظهارات نشان‌دهنده تمایل و علاقه شدید آقای پزشکیان به استخدام نیروهای متخصص در دولت چهاردهم است اما به عقیده تحلیلگران، این علاقه و تمایل آقای رئیس‌جمهور، لزوماً به اصلاح و بهبود نظام اداری منجر نمی‌شود. اقتصاددانان معتقدند نظام اداری در کشور ما اصلی‌ترین و اولین قربانی حامی‌پروری است. و برای اداره کارآمد کشور و مبارزه با فساد اداری چاره‌ای جز مهار این عارضه خطرناک نیست. اما حامی‌پروری چیست و چه عواقبی برای نظام اداری دارد؟

وزارت بهداشت دولت سیزدهم، از اجرای یکی از مهم‌ترین برنامه‌های کاهش آسیب‌های اجتماعی خودداری کرده است.

روانپزشکان در دو روزی که گذشت دور هم جمع شدند تا از آنچه خودکشی بر سر ایرانیان می‌آورد حرف بزنند، از آخرین آمارهای خودکشی در ایران، محرمانه شدن آمارها در این باره در وزارت بهداشت و تحویل ندادن آن به سازمان بهزیستی، افزایش خودکشی‌ها در بیمارستان‌های روانپزشکی، آمار سه‌برابری خودکشی در استان ایلام و... از نکاتی بود که در روز دوم همایش پیشگیری از خودکشی مطرح شد.

طلب ۲۲ هزار میلیارد تومانی شرکت‌های دارویی از داروخانه‌های دانشکاهی و بدهی‌های سنگین سازمان تامین اجتماعی به داروخانه‌ها به بحران مالی در صنعت دارو دامن زده و نگرانی‌ها از کمبود دارو در فصل سرما را تشدید کرده است. این بحران مالی، به مشکلات بزرگ‌تری در چرخه تولید و توزیع دارو منجر شده است.

با وجود رقابت سنگین برای ورود به رشته پزشکی، بسیاری از رشته‌های تخصصی و فوق‌تخصصی پزشکی مانند بیهوشی، اطفال، و قلب با کاهش استقبال مواجه شده‌اند. سختی کار، درآمد پایین و شرایط دشوار آموزشی از دلایل این بی‌رغبتی است که در آینده نزدیک می‌تواند بحران‌های جدی در حوزه سلامت به وجود آورد.

موضوع دارو و درمان در سال‌های اخیر به دلیل دخالت نهادهای غیرتخصصی، اتخاذ تصمیمات غیرکارشناسی و اعمال سیاستگذاری‌های خلق‌الساعه به کلافی پیچیده بدل شده است و اکنون انبوه مشکلات همچون دمل چرکینی به جان صنعت دارو افتاده است.

موضوع حذف ارز ترجیحی تجهیزات پزشکی، دل نگرانی بود که وزیر بهداشت در مراسم تکریم و معارفه معاون توسعه مدیریت و منابع وزارت بهداشت مطرح کرد.

هر ۳ ثانیه یک نفر در جهان به آلزایمر مبتلا می‌شود و در حال حاضر بیش از ۱۵۵ میلیون نفر دردنیا به دمانس مبتلا هستند. سهم ایران از این آمار جهانی بیش از یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر تخمین زده شده است. هر سال ۱۵ شهریور تا ۱۵ مهر از سوی انجمن جهانی آلزایمر به‌عنوان ماه جهانی آلزایمر معرفی شده است. این بازه یک‌ماهه نشان از اهمیت این بیماری و لزوم هوشیار شدن تمام جهان نسبت به عواقب آن دارد.

خودکشی مشکل پیچیده‌ای است که افراد را از هر طبقه و در هر سطح درآمدی تحت تاثیر قرار می‌دهد. این مسئله‌ی بهداشت جهانی بر افراد در هر سن و پیشینه‌ای تاثیر می‌گذارد.

خانواده بیماران مبتلا به اس‌‏ام‌‏ای در حال مهاجرت‌‏اند. آنها خانه و زندگی‏‏‌شان را می‌‏فروشند به دلال‌‏ها و وکلای مهاجرتی می‏‌دهند و به کشورهایی مثل آلمان، اتریش، هلند، انگلستان و چند کشور اروپایی دیگر مهاجرت می‏‌کنند. البته مهاجرت که نه، آنها پناهنده می‏‌شوند و این آغاز مسیر سخت و پیچیده زندگی آنهاست: «کاش زودتر از ایران خارج شده بودم.»