من اگر مشاور ریاست اداره مالیات بودم و کشور بنا بود بودجه عمومی خود را از محل دریافت مالیات به جای فروش نفت تامین کند و نفت را به عنوان سرمایه ملی برای نسل‌های بعدی ذخیره سازد، مشاغل را به ترتیب خوش حسابی و نظم در پرداخت مالیات دسته بندی می‌کردم، پزشکان را در این رده‌بندی در بالاترین درجه بنا بر آمار قرار می‌دادم و جایزه این خوش حسابی را اولویت در واگذاری پایانه فروش جهت نظم و عدالت و جلوگیری از اجحاف در پرداخت مالیات قرار می‌دادم.

به قول رفیقی‌، باید از این جناب استاد دانشگاه و دکترای علوم سیاسی‌! پرسید: مظنه قیمت برای تغییر ۱۸۰ درجه‌ای حرفهایت از برنامه حالاخورشید تا برنامه مناظره‌ چند بود‌؟‌ چطور شمایی که خبر داشتی زحمت رزیدنت‌ها خیلی زیاد است‌، از عدم پرداخت ۱۷ ماهه حقوق پزشکان در کشور توسط بیمه‌ها بی‌خبر بودی‌‌؟ چگونه به‌عنوان یک دکترای سیاسی ابتدایی‌ترین حقوق مسلم یک صنف را که همان حق اشتغال و دریافت حقوق حقه‌است منکر می‌شوی؟

از آنجایی که نظام پرداخت به پزشکان مبتنی بر کارانه شده‌، ساز و کار استاندارد‌سازی اورژانس‌ها دچار چالش‌هایی از جنس نیروی انسانی گردیده بطوریکه از یک طرف پزشکانی با حداقل اشتغال و از طرف دیگر‌ پزشکانی با حداکثر اشتغال دیده می‌شود...

همون آقای صالحی مدیر بیمارستان که وزیر سرش داد میزنه اون موقع (سال ۹۱ و ۹۲) هم مدیر داخلی بود. بسیار آدم شریف و زحمتکشیه. تا بعد وقت اداری سر کار بود ولی حاضر نبود از غذای بیمارستان بخوره که در هزینه‌ها صرفه جویی بشه...

اولین مشکل طرح پزشک خانواده و نظام ارجاع که نظام اصولی سلامت را به پرتگاه سقوط و شکست می‌کشاند، برنامه‌ریزی آن بر محوریت بخش دولتی و نادیده گرفتن بخش خصوصی‌ است. نظام ارجاع با محوریت بخش دولتی نتیجه‌ای جز شکست ندارد.

از آنجا که خصوصی سازی اصل اجتناب ناپذیر در توسعه است و تصدی‌گری دولت ضد‌توسعه، بدون شک راه رفته را در آینده نه چندان دور باید بر‌گردیم. هزینه این رفت و برگشت‌ها را چه کسی خواهد پرداخت‌؟

وزیر بهداشت و درمان میگوید: «هیچ وقت ساختمان به مردم خدمت ارائه نمی‌کند؛ این نیروی انسانی ماهر و عاشق مردم و سرزمینش است که خدمت می‌کند. چرا باید این افراد را از دست بدهیم؟» اتفاقا یکی از دلایل اصلی از دست دادن نیروی انسانی خدمتگزار همین است. وقتی بین عملکرد و شعار دوگانگی وجود دارد او دلسرد می‌شود. وقتی می‌بیند اهمیت ساختمان بیشتر از اوست و ساختمان در اولویت قرار می‌گیرد، متوجه می‌شود...

تعداد پزشکان به نسبت جمعیت حدود ۱.۲ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر. در این شرایط رساندن تعداد پزشکان به استاندارد کشورهای توسعه یافته شبیه توصیف یک خانواده فقیر از دید یک دانش آموز بالا شهری است...

وزیر بهداشت در آیین تکریم و معارفه معاون دانشجویی و فرهنگی وزارت بهداشت گفت: چه کرده‌ایم که برخی فرزندان و نخبگان ایرانی را به راحتی از دست می‌دهیم و چرا برخی از ناب‌ترین دانشجویان ما، هنوز مدرک خود را دریافت نکرده‌اند، پا در رکاب رفتن به خارج از کشور هستند؟...

دکتر سعید نمکی؛ وزیر بهداشت در جمع روسای بیمارستان‌ها گفته است: «اگر در مسیر توانمند‌سازی نیروی انسانی گام برنداریم، به بیراهه رفته‌ایم.» جناب وزیر! آیا از نظر سرمایه انسانی پزشکی ما در مسیر توسعه هستیم‌؟ چگونه می‌خواهید نیروهای انسانی پزشکی را به سرمایه انسانی پزشکی تبدیل کنید‌؟ مطمئنید الان‌ به بی‌راهه نمی‌‌رویم‌؟...

در سال‌های گذشته با کم‌توجهی به آموزش فراگیران و مدیریت غیرفعال در قبال رفتارسازی، ساختارمندی و آینده نگاری این رشته‌، انگیزه دستیاران را برای فراگیری کاهش داده و در رکود جایگاه این تخصص، بی تاثیر نبوده است. ‌ شاهد این تاثیر تغییر الگوی انتخاب رشته طب اورژانس توسط علاقمندان به ادامه تحصیل برای تخصص در این رشته است و گاها انگیزه معدود اساتید دلسوز را نیز کمرنگ نموده.

آرمان وحدت صنفی با شعار "وحدت حداکثری با اشتراکات حداقلی" تنها راه رسا کردن صدای ناچیز و مبهم جزایر جداگانه معترض با هدف شنیده شدن خواسته های بر حق صنفی و پاسخگو کردن مدیران و مسئولانی است که خود را به خواب زده اند...

به‌نظر می‌رسد اگر اینگونه پیش برود، در آینده‌ای نه چندان دور همه وزارتخانه‌ها باید به یک دفتر در وزارت بهداشت تبدیل شوند و گرنه بودجه و یا پرسنلی برای انجام وظایف خود در اختیار نخواهند داشت...

مسئولی که دانسته تصمیم نادرست بگیرد و خطا کند، خیانت بزرگی در حق کشور مرتکب شده است و اگر ندانسته چنین کند و به نصیحت و راهنمایی مشفقان گوش نکند، قطعا آب به آسیاب قاچاقچیان و مافیای مواد مخدر و دارو می‌ریزد ...

اثرات توهین و پاشیدن بذر بی‌اعتمادی نسبت به پزشکان بدون دلیل مشخص، آن هم صنفی که سر و کارش با جان و سلامت مردم است و وجود اعتماد بیمار- پزشک شرط لازم درمان بیماران است‌، می‌تواند اثراتی اسفبار‌، وحشتناک و گاهی غیرقابل جبران داشته باشد چرا که باز‌گرداندن این‌ اعتماد مخدوش‌شده‌ کاری بسیار دشوار است و‌ به تمثیل انداخته‌شدن سنگی به چاه که ده‌ها عاقل برای بیرون آوردنش لازم است، می‌ماند...