وضعیت وخیم پزشکی را می‌توان از تعداد افراد داوطلب برای دستیاری تخصصی "رزیدنت‌ها" دید. چند سال پیش بود که رقابت کامل در امتحانات این مرحله وجود داشت. حتی برخی پارتی‌بازی و تقلب می‌کردند که باعث تاسف بود ولی اکنون علاقه‌ای برای شرکت در آزمون مربوط وجود ندارد و گفته می‌شود ۸۰۰ صندلی آن حتی در رشته‌هایی که مطابق رده‌بندی لوکس محسوب می‌شود نیز خالی مانده است.

متاسفانه حاکمیت و به ویژه مسئولین حوزه پزشکی با بی اعتنایی به مشکلات انباشت شده نظام سلامت، معرکه ای از فقر و مشکلات معیشتی، تعرفه‌ها و پرداخت‌های ظالمانه، فشار و استرس کاری، ضرب و شتم در حین خدمت، تهدید از سوی بیمار و یا همراهان وی، متهم شدن به قصور پزشکی، احضار مکرر به سیستم قضایی، احساس نابرابری‌های اجتماعی، روند رو به افول کیفیت آموزش پزشکی، مشاهده سونامی مهاجرت اساتید، پزشکان، همکاران و دانشجویان به خارج از کشور و ... را برای پزشکان جوان رقم زده  و آنها را به فاز ناامیدی و یاس از آینده شغلی خود و در نتیجه پیامدهای بعدی آن همچون انصراف از ادامه تحصیل، تغییر شغل به مشاغل غیر پزشکی، ترجیح بیکاری بر اشتغال، مهاجرت و در فجیع ترین حالت، خودکشی سوق داده اند.

استاد اپیدمیولوژی و مدرس ارشد بین المللی در یادداشتی نوشت: طبق آمار غیر رسمی سالانه حدود ۵۰۰۰ نفر در کشور به‌دلیل خودکشی جان می‌دهند و طبق تحقیقی کشوری که چند سال قبل در کشور انجام دادیم اقدام به‌خودکشی در میان افراد بالای ۱۸ سال کشور ۴،۱ درصد است. الگوی خودکشی در جهان طی ۱۰۰ سال اخیر به‌سرعت تغییر کرده و خودکشی تحصیلکرده‌های جوان بنظر می‌رسد در ایران اختلاف معنی داری لااقل با سایر کشورهای مسلمان دارد. آنچه مسلم است فشار روانی اجتماعی از مهمترین عوامل و کاهش تاب‌آوری از دلایل مربوط به فرد است.

مشاور عالی انجمن داروسازان ایران در یادداشتی نوشت: تقریبا در همه مصوبات دولتی دو سال اخیر که در مورد فروش اینترنتی دارو شاهد بودیم، به یک کلمه ثابت برخورد می‌کنیم و آن واژه "پلت‌فرم" یا سکو است.

اکنون که از دوران حاد پاندمی عبور کرده‌ایم و ویروس کرونا به‌عنوان یک واقعیت ثابت در زندگی روزمره مردم تبدیل شده است، سیاستگذاران فرصتی برای بررسی عملکرد خود پیدا کرده‌اند. در این میان نگاه به داده‌های موجود جهانی و مقایسه عملکرد کشورهای مختلف می‌تواند به یادگیری و آماده‌سازی برای مقابله با تهدیدات مشابه در آینده منجر شود.

استاد اپیدمیولوژی دانشگاه گفت: حدود ۸۰۰ مرکز تحقیقاتی در حوزه علوم پزشکی و صدها پژوهشکده و مراکز عریض و طویل سازمان‌های دولتی دیگر کدام گره جدی کشور را باز کرده است.

آنجا که فرهنگ فرصت افشاندن دارد، من به احترامش کلاه از سربر میدارم، نامش یلداست، نوروز است... نام مهم نیست، گوهر و سرشت مهم است. اما آنانکه در پی تغییر نام یلدا بودند، چه عبث سعی و تلاشی در مقام ستردن یک نام داشته‌اند. که تنها نام نیست، بل دارای عرض، طول و ارتفاع در فراخنای یک تاریخ است. یعنی بر یک فرهنگ غنی انسانی لم داده. من صدای قهقهه یلدا را در درازنای تاریخ در مقابل آن سعی بیهوده شنیدم...

سخنگوی پلیس در یادداشتی آورده است که پلیس بی‌نظمی را بر نمی‌تابد و با هرگونه اوباش گری و اخلال در مراکز درمانی و بیمارستان‌ها برخورد می‌کند.

یک فعال رسانه ای پزشکی و سلامت طی یادداشتی نوشت: امسال بسیار بسیار صندلی های دستیاری تخصصی خالی مانده، اگر دلتان برای ایران و ایرانی می سوزد به این فکر کنید که مشکل کجاست.

دبیر سابق ستاد ملی جمعیت ضمن اشاره به قانون جوانی جمعیت گفت: این قانون، غربالگری‌های بیماری‌های ژنتیکی در بارداری را استاندارد کرد و تصمیم برای لزوم تجویز این امر را که سالها توسط بهورز انجام می‌شد، به پزشک متخصص سپرد؛ به این ترتیب افرادی که به واسطه سن کمتر مادر و نبود سوابق ژنتیکی در خانواده، احتمال داشتن جنین ناسالم در آنها یک در چند هزار است، دیگر برای انجام این غربالگری‌ها اجبار نشده و عامل تامین سود اقتصادی بنگاه‌های تجارت سلامت نیستند، در حالیکه کماکان در صورت خواست خودشان می توانند هر آزمایشی را انجام و ممنوعیتی متوجه آنها نیست.

سخنگوی دولت دوازدهم نوشت: به بهانه نگرانی از کاهش جمعیت، سیاستگذاری غربالگری ژنتیک کنار گذاشته شده است، این سیاست نه تنها تاثیری در افزایش جمعیت ندارد، بلکه آثار و تبعات منفی گسترش افراد دارای معلولیت را به دنبال خواهد داشت. معتقدم سیاست ممنوعیت غربالگری ژنتیک به هیچ‌ وجه منجر به افزایش جمعیت نشده، بلکه نوعی مداخله غیراخلاقی حکومت است.

احتمال ظهور عامل بیماری‌زای جدید و ناشناخته‌ای وجود دارد، گرچه در حال حاضر شواهد کافی برای اثبات آن وجود ندارد، ولی این احتمال نباید نادیده گرفته شود. با تمام این اوصاف مسوولان ذی‌ربط همچنان باید در برابر هرگونه بیماری در وضعیت آماده‌باش قرار بگیرند، رعایت پروتکل‌های بهداشتی، استفاده از ماسک خصوصا در اماکن شلوغ و پرتردد و تزریق واکسن آنفلوآنزا خصوصا برای گروه‌های در معرض خطر راهکار مناسبی برای کاهش موارد ابتلاست.

تعرفه پایین خدمات پزشکی بویژه در مراکز دولتی و اصرار مراجع غیر کارشناس تصمیم گیر در این حوزه طی سالیان اخیر باعث دو چالش جدی شامل کاهش انگیزه پزشکان (بویژه پزشکان غیرتمام وقت) و نیز افت کیفیت خدمات ناشی از مستهلک شدن تجهیزات و وسایل تشخیصی و درمانی مورد نیاز وعدم به روز رسانی آنها شده است.

وقتی در خصوص کنش مطالبه گری فکر می کنیم، مطالبه گری مردم از ارکان حاکمیت به اذهان خطور می کند. اما ما در ایران با پدیده جالب توجهی از مطالبه گری مقامات دولتی مواجهیم که نیروی آن یک همسویی خاموش با مطالبات مردم دارد.

اینکه همکاران ما در رقابت های شغلی، «زدن» همکار، خط اول تلاش هایشان باشد، چیز تازه ای نیست. به فرهنگ «اخیر» هم ربطی ندارد. پنجاه شصت سال پیش هم، پزشکان نسخه نویس ما برای اینکه احساس «موفقیت» بکنند، به همکاران خود نگاه کرده و «تعداد» بیماران خود را با آنها مقایسه می کردند! لذا اگر خودشان به عنوان مثال در شهر کوچک ما روزی ۲۰۰ بیمار می دیدند و همکارشان روزی ۲۲۰ بیمار(تعجب نکنید... این ارقام درست است!) ناراضی بودند و مثلا به رانندگان مینی بوس خطی، که هر روز صبح مردم را از روستا به شهر می آوردند، پول بیشتری می دادند تا بیماران را کنار مطب آنان پیاده کنند!!! آن همکاران، به این نمی اندیشیدند که با همان ۲۰۰ بیمار، جزو پردرآمدترین شهروندان کشور هستند. معیار موفقیت آنها، «داشتن مراجعه هر چه بیشتر» بود!