بازیگران قبلی شامل کلیت حاکمیت‌، دولت و وزارتخانه‌های مسئول یا مرتبط با سلامت‌، نظام پزشکی‌، انجمن‌های علمی و صنفی و گاها نهادهایی مثل سازمان مالیاتی کشور بسته به مورد، نقش‌آفرینی‌های متنوعی را انجام داده‌اند و نتیجه چیزی است که در حال مشاهده آن هستیم. ولی گسترش فضای مجازی دو نیروی جدید جدی را به صحنه آورده است: «فعالان صنفی» در جامعه پزشکی که حقوق برجا مانده صنفی را مطالبه می‌کنند‌ و «فعالان اجتماعی» که شرایط را غیرمتوازن و به نفع جامعه پزشکی و به‌خصوص پزشکان می‌دانند و درخواست دارند که تعادل بیشتری در برخورداری افراد‌ برقرار شود. این بازیگران جدید، تاثیرگذارترین مولفه‌های صحنه خواهند شد...

دلیل این پرسش، وجود شرایط بحرانی و سختی است که در طول پنج سال اخیر برای جامعه پزشکی ایجاد شده و روز به روز هم بدتر می‌شود. جامعه پزشکی امروز خود را در شرایطی می‌بیند که نظم امور به هم ریخته و تحت فشارها و هجمه‌های شدید از هر سو قرار گرفته و دیگر نمی‌تواند به حال دل بندد و باید به انتظار آینده بنشیند. آینده‌ای که چندان هم روشن و نوید‌بخش نیست و تامل درباره آن با شک و تردید همراه است...

از یک طرف کسب شهرت، از طریق هجمه به پزشکان در حال فراگیری و اپیدمی شدن است و هر کسی در حال عبور، لگدی نثار این محتضر می‌کند و از طرف دیگر، انتشار گزارشات ضدپزشک در خبرگزاری‌های خاص (و البته صدا و سیما) تردیدی در خصوص برنامه‌ریزی شده و هدفمند بودن این هجمه‌ها باقی نمی‌گذارد...

وزیر بهداشت امروز در نخستین نشست خبری خود گفته‌اند: «امیدواریم تا قبل از پایان سال، کارانه پرستاران و مطالبات ‏بازنشستگان پرداخت شود.‏» ما هم امیدواریم این امر محقق شود؛ اما جناب وزیر! حتما از بدهی‌های دیگری هم که در وزارتخانه تحت امر شما وجود دارد، اطلاع دارید...

جنابان آقایان دکتر نمکی و دکتر ظفرقندی! وقتی آمار دقیق تفکیکی پزشکان بر حسب رشته، محل، نوع اشتغال، درآمد، مالیات و انواع دیگر آمارهای لازم را حتی سازمان نظام پزشکی و وزارت بهداشت ندارند،(!) چرا نبایستی هر آمار مغلوط و مغشوشی مورد پذیرش جامعه قرار گیرد؟ آیا نداشتن آمار دقیق در قرن ۲۱ و عصر اینترنت از یک سازمان کشوری و یک وزارت عریض و طویل و دارای سامانه‌های متعدد آنلاین، قابل پذیرش است؟...

رئیس شورایعالی سازمان نظام پزشکی گفت: وزارت بهداشت «راهنمای عمومی اخلاق حرفه‌ای» را که به پیشنهاد کمیسیون تخصصی اخلاق به تصویب شورای عالی نظام پزشکی رسیده است، به عنوان یکی از دروس دانشجویان علوم پزشکی، لازم الاجرا دانست. پخوب خدا رو شکر بالاخره مشکل اخلاق پزشکی هم حل شد. ان شاءالله که دغدغه آقای روحانی هم با این اقدام مرتفع شده باشد.

این روزها در گفتار و عمل بسیاری از مردم و مسئولین مرتبط یا غیر‌مرتبط با حوزه سلامت، آثاری از ایجاد حساسیت به امر سلامت می‌شنویم و می‌بینیم. اگر چه به‌ندرت این حساسیت‌ها ‌دلسوزانه و در راستای رفع مشکلات موجود بوده و کمتر منجر به عمل و راهکار می‌شود اما اکثر این موارد منجر به پیچیده‌تر شدن گره‌ها و تشدید مشکلات شده و گره این کلافه سر در گم را کورتر می‌کند...

جناب آقای سیاح! واقعا باید تاسف خورد به حال مملکتی که کارشناس اقتصاد و استاد دانشگاه و عضو مرکز پژوهش‌های مجلس آن تا این اندازه از اوضاع مملکت بی‌خبر باشد و حرف‌هایی بزند که از عوام آن جامعه هم انتظار نمی‌رود...

شاید فکر کنیم قیمت دارو به‌خصوص داروهای برند اصلی در طی دوره پتنت ثابت هستند و اگر در زمان ورود به بازار ایران با یک قیمت خاص ثبت شدند، باید با همان قیمت ادامه دهند و اگر هم کاهشی اتفاق افتاد به دلیل دامپینگ است، اما اینطور نیست. قیمت همه داروها، حتی داروهای انحصاری به دلایل مختلف مرتبط با شرایط بازار جهانی در حال تغییر (و معمولا نزولی) است...

شنیده‌ها ‌از تعطیلی آرام و فروش زمین مرکز بزرگ آموزشی درمانی قائم که در بهترین منطقه تجاری مشهد قرار دارد، حکایت می‌کند. شهر بزرگ مشهد با وجود تعداد زیاد جمعیت ناثابت نیاز به مراکز بزرگ درمانی دارد و دانشگاه علوم پزشکی مشهد با تعداد کثیر دانشجو در رشته‌های مختلف علوم پزشکی از رشته‌های پرستاری و پیراپزشکی تا پزشکی و تخصص‌ها و فوق تخصص‌های مختلف نیاز به تعداد بیشتری از این مراکز دارد...

امروز خبر جانگداز از دست دادن دو همکار فداکارم در اورژانس هوایی و شهادت سه همراه ارجمندشان از هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران، وجودم را در سوگی روان سوز فرو برد...

داوطلب، یک مفهوم شخصیتی مطلق و همیشگی نیست. داوطلب امروز ممکن است فردا در جایگاه نیاز به کمک قرار گیرد و کمک‌گیرنده دیروز می‌تواند داوطلب کوشای امروز باشد. نکته مهم همانا اهمیت وجودی هر انسان و اتحاد آنان و نیاز گریز‌ناپذیر آنان به یکدیگر است

در‌خواست‌ زندگی‌ عادی، واقعا خواسته عجیب و غریبی نیست؛ مگر آن که عده‌ای زندگی عادی را غیرعادی بدانند! زندگی عادی نه با عزت در تضاد است و نه با منافع ملی. زندگی عادی، حق مسلم مردم است...

در سیاست‌های سلامت کشور ما چند سال بود که جهت بادبان کشتی به سمتی بود که ما سرنشینان نگران بودیم. با ناخدا حرف زدیم‌؛ توجهی نکرد. به دیگر کشتی‌ها گفتیم جهت ما به سمت خوبی نیست؛ گفتند ناخدا به مسیرش اطمینان دارد. کشتی سلامت رفت تا جایی که‌ مسافران کشتی در وضع نابسامانی قرار گرفتند...

کاش یکی از آقایان و خانم‌های مسئول در میان تمام سخنرانی‌های پرشور خود، در مورد شیوه برنامه‌ریزی برای زندگی مخصوصا جوانان در این اوضاع اقتصادی و اجتماعی به هم ریخته در ایران صحبت می‌کردند. فکر می‌کنم، بزرگ‌ترین شرکت‌های برنامه‌ریز جهان با شرایط امروز ایران، هنگ می‌کنند، چه رسد به مردمانی که هیچگاه برنامه‌ریزی را خوب یاد نگرفته‌اند...