وقتی کودکی مورد تعدی، تحقیر و رفتار غیر انسانی قرار می‌‌گیرد، به جز نهادهای مسئول دولتی، همه افراد جامعه نیز وظیفه دارند تا در برابر آن واکنش نشان دهند و برای ریشه‌کنی چنین برخوردهایی تلاش و پیگیری کنند.

دستبند زدن به کودکان کار در جایی، اقدام غیرقابل باور ‌خوراندن اجباری و توام با تحقیر گـُل به دو کودک کار! در دیگر مکان و صدها کار غیرانسانی و وحشیانه‌‌ احتمالی دیگر که به سبب اتفاق افتادن در شبکه‌های زیرزمینی و مخفی کار کودکان - مثل گاراژها و گودهای زباله گردی- یا کوچه پس‌کوچه‌هایی که چون دوربینی به ثبت فاجعه‌ وجود ندارد، از آن مطلع نمی‌شویم، در حال تغییر از حالت خاص به رویه‌‌ معمول است. یک فرد با چه حاشیه امنیت و چگونه بدون ترس به انجام این اقدامات ضدانسانی آن هم در قبال کودکان مبادرت می‌کند؟ علت این تهدید و خشونت‌ها برای چیست؟ چه آینده‌ای در انتظار کودکانی است که تحت چنین خشونت‌هایی قرار می‌گیرند؟

شش سال پیش در ابتدای دوره وزارت قبل نگارنده پنج مقاله به‌هم پیوسته و خطاب به وزیر بهداشت با عنوان" نامه هایی به وزیر " پیرامون مسائل اساسی سلامت به‌نام‌های؛ ویزیت، سرمایه، اشتغال، ارتقاء و امتحان به رشته تحریر درآورد. آن‌چه در این یادداشت‌ها آمد تلاشی بود در یافتن پیشینی‌ترین گره‌های بحران موجود سلامت در کشور ما. یافتن راه‌حل اساسی و قطعی ادعایی بی‌پایه خواهد بود، غرض، در گرفتن یک مباحثه‌ جدی نظری، پیرامون این مسائل اساسی و روشن‌شدن دیدگاه‌های مختلف پیرامون آن بود. این‌که مجموعه این یادداشت‌ها چنین تاثیری داشت یا نه بر من معلوم نشد. حال که در آستانه وزارت جدیدی هستیم، بار دیگر ویرایشی جدید از این یادداشت‌ها را شامل مطالبی جدید منتشر می‌کنم، ولو نه برای شنیده شدن بلکه تنها برای تجدید انتشار در دوره‌های بعد!

متاسفانه سالهاست که عدم اعتماد به دیگران و مقدم دانستن منافع فردی بر منافع صنفی و منافع صنفی بر منافع ملی بر خلاف عرف اخلاقی ، شایع و فراگیر شده است. جامعه شناسان وضعیت فعلی جامعه را نوعی سقوط اخلاقی قلمداد میکنند و بدیهی است که جامعه پزشکی هم از این تغییر فرآیند فرهنگی بی نصیب نمانده است...

اینکه بدون نقد گذشته نمی‌شود به آینده کم اشتباه رسید، پیام همان فلسفه‌ای ست که ملتی را که تاریخ نمی‌خواند، محکوم به تکرار آن می‌داند. اگر ما در سیر تکاملی طرح تحول سلامت بدون نقد گذشته، به ادامه با قوت آن تن بدهیم، در پیشگاه تاریخ به یک سوال پاسخ نداده‌ایم: اگر این مسیر درست بود، چرا به اینجا رسیدیم؟

همیشه هروقت بحث طرح تحول سلامت مطرح می‌شود از افزایش نیاز القائی و درمان زیاده حرف می‌زنیم. حتماً با توجه به بی‌ضابطه بودن امکان دریافت خدمت درمانی در کشور با طرح تحول رایگانی سلامت، سیستم درمانی ما ماموریت حمل آب حیات با ظرف آبکش! را از چشمه بودجه به عهده گرفت. یعنی هر‌کس هر میزان توانست از خدمات درمان رایگان برای هر کسی از سبد یارانه ملی خانواده درمان برداشت کرد...

با اختصاص بودجه‌اى تصمیم میگیریم به همه مردم‌ شام و نهار چلوکباب بدهیم زیرا لایق بهترین‌ها هستند‌. آیا بد است‌؟ خیر بد نیست‌! چه کارى از این بهتر و انسانى‌تر خصوصا که عده‌اى حتى یک وعده غذا هم ندارند براى سیر شدن. سوال می‌کنند‌: «چرا در هیچ کشور ثروتمند دنیا این کار انجام نشده؟» جواب می‌دهیم‌: «چون آنها براى کرامت انسانى اهمیت قائل نیستند و ابتکار ما را هم ندارند.»