همچنان جنگی تمام عیار علیه پزشکان از طرف مسئولین ذی‌ربط و غیر آن، نهادهای متعامل و غیر آن، رسانه‌های مختلف و غیره در جریان است که در حال قربانی گرفتن از جامعه پزشکی است. اما در این میان عده‌ای از پزشکان همچنان ایستادگی می‌کنند. علی‌رغم زخم‌های متعددی که برداشته‌اند، ایستاده‌اند؛ تا چراغ سلامت از فروغ نیافتد؛ تا بگویند که هستیم؛ تا مردمان از خدماتشان در هر کجا بهره‌مند شوند. این بازماندگان قابل تقدیرند. ایشان لایق زندگی به معنای واقعیند. اینان شایسته آنند که مشمول سهمیه باشند. سهمیه‌ای برای زندگی ...

به عنوان یک فعال اجتماعی و صنفی یا شخصی که از نگاه یک منتقد اجتماعی به مساله تاثیر سهمیه‌ها در پذیرش آزمون کنکور نگاه می‌کند، تلاش بنده این است که قبل از هر چیز به موضوع چرایی وجود سهمیه‌ها بپردازیم. سوال اصلی اینجاست که سهیمه‌ها به چه علت شکل می‌گیرند و قرار است در پس آنها چه اهدافی رخ دهد؟ در پاسخ به این سوال، ۵ دلیل به ذهن می‌رسد که در ادامه می‌آید...

پنج سال است از مافیای مواد و دارو می‌نویسیم. پنج سال است از نگرانی راجع به ورود پول آن مافیا به حیطه تصمیم گیری و تصمیم سازی و سیاستگزاری کلان بخصوص در حوزه اعتیاد می‌گوییم. پنج سال است اقدامات آگاهانه یا ناآگاهانه‌ برخی مسئولین طراز اول دولتی و وزارت برای بی‌ثباتی فضای پیشگیری و درمان اعتیاد در قالب تصمیمات کلان‌، کاملا به نفع مافیای مواد و دارو رقم می‌خورد....

اگر بخواهیم در حوزه مسائل بهداشت و درمان ارزیابی واقعی داشته باشیم، باید مسائل را از دید مردم بررسی کنیم. متاسفانه خواسته یا نا خواسته و به عمد یا سهو مسیر اشتباه با دیدگاهی اشتباهی‌تر مسیر زندگی مردم را به ناسلامتی سوق می‌دهد و هر چه زمان می‌گذرد با صرف هزینه‌هایی سنگین تر‌ از هدف دورتر می‌شویم و ظاهرا مسئولین ما وارد اتوبانی شده‌اند که دوربرگردان ندارد.

ماجرای پر فراز و نشیب مراکز ترک اعتیاد در دهه ۹۰؛ سناریویی که با دقت و پرده به پرده به اجرا درمی آید و هیچ بازبین تیزبینی هم وظیفه نظارتی خود را به انجام نمیرساند؛ آنچه در پرده یکی مانده به آخر به روی صحنه میرود، حکایت غم انگیز آدمهایی است که به هزار و یک دلیل گرفتار مواد مخدر شده اند و حالا دیگر سنگرهای مقاومت خود را هم ازدست رفته می بینند. مراکز درمان سوء مصرف مواد مخدر، این روزها به معتادی میمانند که در تب میسوزد...