خیلی صریح و روشن باید بگویم که ضمن احترام فراوان برای سرکار خانم دکتر محرز و قدردانی از زحمات پیشین این استاد گرامی‌ و آرزوی سلامت برای ایشان‌، متاسفانه بنده استاد پرسابقه خود ‌را هم در گسترش و شیوع بیماری کورونا‌ مقصر می دانم.

با ورود ویروس کرونا به کشور و اعلان اولین بیماران مبتلا که متاسفانه با اعلام فوت هموطنان هم همراه بود، همه در کادر درمان متوجه شدیم که با چالش غریبی درگیر خواهیم بود.

«مراقبت» وظیفه تک‌تک مردم است. ولی تا وقتی رزمنده خط مقدم‌ تجهیزات کافی نداشته باشد، تجهیز پشت جبهه هیچ ارزشی نخواهد داشت. از مسئولین ارشد کشور درخواست می‌کنم با توجه به نیاز فوری پرسنل درمانی کشور به اینگونه تجهیزات‌، نسبت به انتقال این مواد از انبار ادارات و بانک‌ها به بیمارستان‌ها دستور مساعد را صادر فرمایند.

آمار ابتلا و مرگ به علت کرونا به سرعت در حال افزایش است. امید می‌بندم که اعداد جای مفاهیم انسانی را نگیرد. این که این ویروس نهایتا چند درصد محدود از مبتلایان‌ و آن هم تنها افراد مسن و ناتوان را خواهد کشت، غیر انسانی‌ترین جمله‌ای است که در سال‌های گذشته شنیده‌ام.

تعداد بیماران بستری در استان های درگیر کشور در کنار نتایج آماری بدست آمده براساس مطالعات اپیدمیولوژیکی که در مورد ویروس کرونا درچین انجام شده حاکی از وضعیت مخاطره‌آمیزی است.

ویروس کرونا سوغات شومی است که تبعاتش این روزها سنگینی بیشتری را بر شانه مردمی که با مشکلات اقتصادی درگیر بودند، تحمیل کرده است.

خطاب به همه مسئولان دلسوز ایران خطاب به همه دلسوزان مسئول ایرانی خطاب به رئیس جمهور و وزیران خطاب به نمایندگان محترم مجلس و خطاب به همه ملت ایران

خطای کوچک در جایگاه قضاوت، بزرگ است و قاطبه پزشکان از نمایش موهن پخش شده توسط رسانه ملی با تاکیدات مکرر قاضی و نماینده دادستان بر عنوان «پزشک»‌، به شدت دل آزرده و ناراحتند و منتظر پذیرش مسئولیت اشتباه رخداد مذکور و عذرخواهی مسببین آنند...

نقل است که روزگاری‌، فردی روستایی به امید داشتن فرزند پسر به نزد حکیم محل می‌رفت و اتفاقا فرزندان یکی بعد از دیگری دختر می‌شدند. بعد از چند سال فرزند یازدهم بالاخره پسر شد و مرد همه جا فریاد سر می داد که اگر نسخه حکیم نبود، این یکی هم دختر می شد؛ هرچند از یاد برده بود که فرزندان پیشین نیز از‌ طبابت ایشان بی‌بهره نبودند، اما به هزار و یک علت همچون پاک نبودن نیت و عمل نکردن دقیق به دستورات، گناه حکیم را گردن خود می‌انداخت.

بعد از اینهمه از ما درباره کمبود ماسک و گان و لوازم و ملزومات تیم درمان گفتن و از ریاست کل محترم صدایی برنخاستن، نگران علائم حیاتی در شاکله سازمان بودیم...

به فاصله چند هفته پس از انکارهای محکم مسئولین بهداشتی کشور، کرونا با مرگ و شیوع یکباره در چند استان، اعلام موجودیت می‌کند. ورود این میهمان شوم در دوگانه "بسیار خطرناک‌" و " کاملا بی خطر" میان دنیای مجازی و برخی تریبون‌های رسمی دست به دست می‌شود...

بنا به دستور ستاد مقابله با همه‌گیری ویروس کرونا‌، محدودیت‌هایی در ورود به استان مازندران اعمال گردیده است که این اقدام درست و لازم، قطعا وضعیت شیوع و بروز بیماری در استان‌های شمالی را تغییر خواهد داد .

از روزهای ابتدایی ورود نامیمون ویروس کرونا به کشور زیاد نمی‌گذرد ولی در همین مدت کوتاه به سرعت آسیب‌های خود را به جامعه درگیر وارد کرده است. در این میان کادر درمان به واسطه ارتباط مستقیم با بیماران آلوده به عنوان «گروه پرخطر» محسوب می‌شوند و نیاز به وسائل و تجهیزات محافظتی در آنها بیشتر از سایر گروه‌ها احساس می‌شود. ولی آیا از ابتدا تا‌کنون چنین بوده است؟

هر روز که به قصد رفتن به سوی مطب، درمانگاه یا به ویژه اورژانس تنها بیمارستان شهر با خانواده خداحافظی می‌کنم به آنها می‌گویم اگرچه باوجود بیماری زمینه‌ای به سمت ‌میدان مین حرکت می‌کنم ولی شما ناراحت نباشید. من هرچه دارم از این مردم است...

آیا یک متخصص اپیدمیولوژی یا عفونی در شاکله وزارت بهداشت که لااقل وزیر خود را ملزم به اخذ مشاوره با او درباره ارسال ۳۰۰ هزار تیم به درب خانه‌ها بداند‌، یافت نمی‌شود؟ کسی که به ایشان بیاموزد اجرای این تصمیم یعنی دامن زدن به شیوع بیش از پیش کرونا؟