تصمیم گرفته بودم گوشه‌ای بنشینم خموش و ننویسم‌، اما داستان تعرفه‌های ابلاغی و نامه بسیار بی‌کنایه و صرفا جهت اطلاع نظام پزشکی به دولت‌ باعث شد سوالاتی در ذهنم ردیف شود که معادله‌ای چند‌مجهولی را رقم می‌زند؛ گفتم معادله را مطرح کنم بلکه عقل عقلایی که این تعرفه را تصویب و ابلاغ کرده‌اند، به مدد آید‌ و اگرچه این روزها همه خود درمانگر شده‌اند اما بلکه این درد ما را حضرات بتوانند درمان کنند...

وزیر بهداشت :«متاسفانه دانش آموختگان ما به بیمار به عنوان وسیله نگاه می‌کنند» جناب وزیر! مطمئنم شما معتقد هستید که عیب برادر مومن را در انظار جار نمی‌زنند و اگر کمی در جمله خود دقت کنید، به هزاران نفر تهمت روا داشته‌اید و یقینا قبول دارید که ما دانش‌آموختگان بسیار مومن و خدمتگزار و مورد احترام مردم هم داریم که به مردم همچنین نگاهی ندارند...

طبعا برای هر شغلی یکی از موئلفه‌های مهم، ‌نحوه تامین معاش و زندگی صاحب آن شغل است. پزشکی هم هر قدر جنبه تقدس داشته باشد، نهایتا باید بتواند به عنوان یک شغل برای صاحب آن شغل تامین درآمد کند .سئوال و خواهش از مسئولین محترم این است که لطفا آخر قصه را همین اول به ما بگویید. هدف چیست؟

در این یادداشت سوالاتی درباره قرارداد کارانه پزشکان مطرح می‌شود که نیافتن پاسخ برای آنها و بسیاری چراهای بدون پاسخ منطقی مانده دیگر، در نهایت منجر به فرار پزشکان از بخش بد‌قول دولتی خواهد شد و نتیجه آن چیزی نیست جز کاهش خدمات بخش دولتی و آسیب به سلامت اقشار کم درآمد ...

از دو جنبه مراجعین فوری و با مشکلات روحی روانی ناشی از مواجهه با مورد اورژانسی و عدم انتظار و آمادگی قبلی از یک طرف و پرسنل با مهارت کمتر و خسته و فرسوده با مشکلات روحی و روانی و جسمی از طرف دیگر، انتظار رضایت داشتن و کار مطلوب و با بهترین نتیجه در اورژانس‌ها، کمی غیرمنطقی می‌نماید...

در بلایای طبیعی مثل سیل،زلزله و ... می توانیم از طریق نقاشی به کودکانمان در تخلیه هیجاناتی که قادر به بیان آن نیستند و کنترل اضطراب آنها کمک کنیم...

حوادثی از قبیل سیل، علاوه بر زیان‌های جانی و مالی، بر روح و روان گروه‌های مختلف هم اثرات مخربی بر جای می‌گذارد. کودکان از جمله این گروه‌ها هستند...

اگرچه حوادث ناگوار طبیعی تمام افراد را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما اثرات این شرایط بر کودکان و نوجوانان بسیار شدیدتر و قابل توجه است. بنابراین بسیار مهم است که چگونه باید کودکان آسیب دیده را تحت حمایت‌های اولیه روانی - اجتماعی قرار داد...

اگرچه حوادث ناگوار طبیعی تمام افراد را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما اثرات این شرایط بر کودکان و نوجوانان بسیار شدیدتر و قابل توجه است. کودکان در سنین مختلف واکنش‌های متفاوتی از خود نشان می‌دهند...

سیل‌ها شایع‌ترین فاجعه طبیعی در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه هستند و گاهی تاثیرات ویران کننده‌ای دارند. تاثیرات آنها بر سلامتی در بین جمعیت‌های مختلف به دلایل مربوط به آسیب‌پذیری جمعیت و نوع رویداد سیل متفاوت است...

درحالی که تمام صنوف در حال تعیین تعرفه برای کار خودشان هستند، تعرفه پزشکان توسط خریداران خدمت و به صورت دستوری تعیین می‌شود و لازم است که این حق به نظام پزشکی برگردد...

آیا این است مفهوم اهمیت برنامه پزشک خانواده و نظام ارجاع؟ چرا سرانه پزشکان خانواده همراه با تعرفه‌های بقیه صنوف پزشکی اعلام نشده است؟

بازیگران قبلی شامل کلیت حاکمیت‌، دولت و وزارتخانه‌های مسئول یا مرتبط با سلامت‌، نظام پزشکی‌، انجمن‌های علمی و صنفی و گاها نهادهایی مثل سازمان مالیاتی کشور بسته به مورد، نقش‌آفرینی‌های متنوعی را انجام داده‌اند و نتیجه چیزی است که در حال مشاهده آن هستیم. ولی گسترش فضای مجازی دو نیروی جدید جدی را به صحنه آورده است: «فعالان صنفی» در جامعه پزشکی که حقوق برجا مانده صنفی را مطالبه می‌کنند‌ و «فعالان اجتماعی» که شرایط را غیرمتوازن و به نفع جامعه پزشکی و به‌خصوص پزشکان می‌دانند و درخواست دارند که تعادل بیشتری در برخورداری افراد‌ برقرار شود. این بازیگران جدید، تاثیرگذارترین مولفه‌های صحنه خواهند شد...

دلیل این پرسش، وجود شرایط بحرانی و سختی است که در طول پنج سال اخیر برای جامعه پزشکی ایجاد شده و روز به روز هم بدتر می‌شود. جامعه پزشکی امروز خود را در شرایطی می‌بیند که نظم امور به هم ریخته و تحت فشارها و هجمه‌های شدید از هر سو قرار گرفته و دیگر نمی‌تواند به حال دل بندد و باید به انتظار آینده بنشیند. آینده‌ای که چندان هم روشن و نوید‌بخش نیست و تامل درباره آن با شک و تردید همراه است...

از یک طرف کسب شهرت، از طریق هجمه به پزشکان در حال فراگیری و اپیدمی شدن است و هر کسی در حال عبور، لگدی نثار این محتضر می‌کند و از طرف دیگر، انتشار گزارشات ضدپزشک در خبرگزاری‌های خاص (و البته صدا و سیما) تردیدی در خصوص برنامه‌ریزی شده و هدفمند بودن این هجمه‌ها باقی نمی‌گذارد...